brandpunt+

Het verhaal van

Op een vluchtelingenboot door de Amsterdamse grachten

René van Beek

Een jaar geleden kwam Mohammed op een rubberboot naar Europa, nu vaart hij op een voormalige vluchtelingenboot over de Amsterdamse grachten.

Mohammed Almasri vluchtte in 2012 uit Syrië. Na ruim een jaar in Libanon en twee jaar in Jordanië, vertrok hij ongeveer een jaar geleden naar Europa. Inmiddels is hij vrijwilliger bij Rederij Lampedusa, een initiatief van kunstenaar Teun Castelein, die twee voormalige vluchtelingenboten liet overkomen uit de gelijknamige Italiaanse stad. Sinds vorige zomer vaart de rederij ermee over de Amsterdamse grachten. Een gids vertelt je op theatrale wijze over de migrantengeschiedenis van Amsterdam. Mohammed (Mo) is één van de kapiteins. Wij gingen mee op een tour en spraken Mo over zijn werk en zijn weg naar Europa.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Je vluchtte vier jaar geleden uit Damascus. Wat heb je sindsdien meegemaakt?

"In 2012 ben ik naar Beiroet in Libanon gevlucht. In Syrië had ik een opleiding in toerisme gevolgd en werkte ik als assistent front office manager in een vijfsterrenhotel. In Libanon heb ik geprobeerd werk te vinden, maar die zoektocht leverde niets op. Ik ben toen naar Jordanië gegaan, maar daar mocht ik niet werken. In die drie jaar tijd heb ik alleen vijftien dagen een onbetaalde training in een hotel kunnen volgen en films gekeken om mijn Engels te verbeteren. Ik kon daar niets doen, ik had niet genoeg rechten. Ik wilde werken en besloot dus naar Europa te gaan. Uiteindelijk nam ik vanuit Turkije de boot naar Lesbos."

Hoe was die bootreis?

"Op onze rubberboot zaten 76 mensen, waaronder 11 kinderen en een blinde man. En dat op een boot van ongeveer 8 meter die eigenlijk niet geschikt is voor meer dan 14 mensen. Ongeveer halverwege, toen we Turkije als een grijze berg achter ons zagen liggen en Lesbos als een klein rood licht in de verte, ging de motor stuk. We wisten niet wat we moesten doen en belden de smokkelaar. Maar die wist het ook niet. Iemand die helemaal voorin de boot zat had gewerkt met motoren. Alleen zat de boot dusdanig vol dat hij niet over iedereen heen kon lopen om bij de motor te komen. Uiteindelijk is hij in het water gesprongen en ernaartoe gezwommen om de motor te repareren. We zeiden toen tegen elkaar: 'Al gaat hij duizend keer stuk, we kunnen het maken.'"

"We hadden ook nog een tweede probleem. Toen we er bijna waren, zo’n 500 meter voor de kust, was onze benzine op. Na een tijdje kwamen we een andere boot tegen die ons benzine heeft gegeven. In ruil daarvoor wilde hij wel de motor van onze boot hebben. We hebben de benzine gekregen, waarna hij met ons is meegevaren naar de kust om de motor mee te nemen. Uiteindelijk deden we acht uur over onze tocht."

En nu vaar je beroepsmatig op een vluchtelingenboot door Amsterdam. Brengt dat geen slechte herinneringen naar boven?

"Nee, ik was niet bang, al was het aan het begin wel spannend. Ik had al de laatste vier jaar van mijn leven verspild, dus dit voelde als mijn laatste kans. Ik was heel optimistisch, voelde me krachtig en zat vol vertrouwen. Het brengt wel de herinnering aan Syrië naar boven, naar waarom ik daar ben weggegaan."

Waarom heb je eigenlijk voor Nederland gekozen?

"Ik had al een paar ideeën, in Turkije heb ik toen al mijn vrienden gebeld en ben ik landen gaan vergelijken. Ik wilde ergens heen waar ik verder mocht studeren, waar ik wat aan mijn Engels had, waar een goede banenkans was, een mogelijkheid om werk te vinden en waar vriendelijke mensen woonden. Daar kwamen Zweden, Nederland en Duitsland uit. In Zweden duurde het toen lang om een verblijfsvergunning te krijgen, dus heb ik Nederland en Duitsland vergeleken door een berekening te maken met percentages van mijn prioriteiten. Nederland heeft toen gewonnen."

Uiteindelijk kreeg je een verblijfsvergunning en kreeg je de mogelijkheid om in Amsterdam te gaan wonen.

"Dat was fantastisch! Ik heb ooit de film Hamam in Amsterdam gezien, waarin ik zag hoe het leven was in de stad. Als iemand het over Europa had, dan dacht ik altijd aan deze film. Heel Europa bestond toen voor mij uit Amsterdam. En nu woon ik er! Ik vind alles geweldig, het is nog beter dan mijn verwachting."

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

Je werkt nu als vrijwilliger bij verschillende projecten en volgde een hotelopleiding in Den Haag. Wat wil je gaan doen als je de Nederlandse talencursus hebt gehaald, en wat zou je andere vluchtelingen willen meegeven?

“Ik wil aan het werk, zo snel mogelijk. Ik geloof sowieso dat heel veel Syriërs heel graag wat willen doen. We hebben talenten, opleidingen en kansen, hebben alleen een eerste kans nodig. Als we dat eerste opstapje krijgen kunnen we heel veel doen. Wat mijn grootste droom is? Eigenaar zijn van een hotelketen met mijn naam erop."

"En dat gaat gebeuren ook,” vervolgt hij vol zelfvertrouwen. Om er meteen lachend aan toe te voegen: “Hoop ik”.