brandpunt+

Even bellen met

De springplank van Frank van der Lende

Wissal El Akmadi

In de serie Springplank vertellen bekende en minder bekende Nederlanders wie de bepalende persoon in hun carrière of leven is geweest. Wie ze tot grote hoogte stuwde, of juist uit een dal lanceerde. Ditmaal: Frank van der Lende (Uithoorn, 1988), radiopresentator bij 3FM.

Ha, Frank! Hoe gaat het er allemaal mee?

“Ik ben net terug van een heerlijke vakantie en kan niet wachten om weer verder te gaan met radiomaken. Ik doe geen middagshows meer, maar krijg nu een weekendshow waarin ik veel met festivals en livemuziek kan doen. Dat vind ik fantastisch. Het is weer iets heel anders dan zo’n middagshow.”

Over de middagshow gesproken, die heb je twee jaar lang gepresenteerd. Hoe is dat allemaal tot stand gekomen?

“Rob Stenders belde me vlak na mijn eerste uitzending bij KX Radio. Het ging heel snel allemaal. Rob viel al meteen met de deur in huis en ja, toen ben ik een middagshow gaan presenteren bij 3FM.”

Voor 3FM zat je dus bij KX Radio. Ook een mooie stap lijkt me. Hoe ben je daar terecht gekomen?

“Ook daar heeft Rob voor gevochten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Na lang doordrammen is het hem dan toch gelukt. Daar zat ik dan. Ik had er enorm veel zin in en was er helemaal klaar voor om er routine van te maken, maar toen werd ik alweer gebeld. ‘Hallo, met Rob Stenders. Lijkt het je wat om bij 3FM aan de slag te gaan?’ Natuurlijk stemde ik in en nu zit ik dus intussen al zo’n drieënhalf jaar bij 3FM.”

Rob Stenders dus. Is hij uiteindelijk je springplank?

“Ja zeker! Letterlijk en figuurlijk. Nou ja, ik heb niet echt op hem gesprongen, maar ik heb door hem zeker wel belangrijke sprongen kunnen maken in mijn carrière. Hij heeft me als het ware bij m’n hand vastgepakt en gezegd ‘ga maar hier, hier en daar zitten’. Los van het feit dat hij gewoon een goede radiomaker is en ik hem op dat gebied ook zeker waardeer, had hij vanaf het begin al enorm veel vertrouwen in mij, wat er later weer voor zorgde dat hij me de volle vrijheid gaf. Af en toe belden we wel eens over waar ik nou mee bezig was en hoe het ging, maar verder heeft hij me volkomen zelfstandig aan de slag laten gaan, waardoor ik de vrijheid had om te groeien.”

Hoe komt het dat hij er zo veel vertrouwen in had?

“De man is simpelweg op zijn gevoel afgegaan. Dat is uiteindelijk ook het vak, hé, radiomaken? Het is puur gevoel. Dat zag hij goed in en dus koos hij ervoor om er volledig voor te gaan. Hij deed niet moeilijk. Hij zette me gewoon neer voor een microfoon en ging er maar vanuit dat het goed ging. Dat heeft hij naar mijn mening prima aangepakt en ik ben hem daar zeker dankbaar voor.”

Headerillustratie: Hannah Vischer. Headerfoto: Sander Koning/ANP