brandpunt+

Recap

Geen tehuis maar thuis in het Dushi Huis

Herman Vijlbrief

Een groot deel van de uit-huis-geplaatste kinderen in Nederland komt op een wachtlijst terecht, of bij grote instellingen. Dan verhuizen ze, en verhuizen ze, en verhuizen ze weer. Alex de Bokx geeft ze een thuis, waar ze onvoorwaardelijk kunnen blijven.

Vijftien jaar geleden had Alex de Bokx een droom: een Pippi Langkous-huis voor pleegkinderen. Zonder enige ervaring in de zorg, zonder eigenlijk te weten waar hij aan begon, besloot hij ervoor te gaan: hij kocht een Pippi-pand in het Gelderse Ellecom. Wat begon met een paar kinderen, is inmiddels in positieve zin uit de hand gelopen: onder de naam Dushi biedt Alex nu op verschillende plekken in Nederland onderdak en een thuis aan al 52 uit-huis-geplaatste kinderen. 

“Nee, ik wist niet waar ik aan begon", vertelt Alex. "En tot nog niet zo lang geleden begreep ik er eigenlijk helemaal niks van. Deed ik gewoon mijn ding. Misschien was dat nog wel de leukste periode. Nu ik een beetje begrijp hoe het werkt in de zorg, is ineens het aantal medewerkers verdubbeld." Hij ziet kinderen "onwijs onzeker" en gestresst binnenkomen: "Vaak zijn ze dan al minimaal zeven keer verhuisd, van instelling naar instelling. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat dat het meest schadelijke is. Die kinderen vragen zich af: wanneer komt er nu een plekje waar ik wél mag blijven wonen? Alle vertrouwen in volwassenen is weg. Ze voelen zich extreem onveilig.”

Alex wil met zijn Dushi Huis dan ook geen tehuis zijn, maar een thuis. “Een kind mag hier altijd blijven wonen. Onvoorwaardelijk. Ik zeg altijd: ze hebben een andere start gemaakt. Ze zijn in de basis beschadigd; als je als volwassene naast een kind gaat staan en hem of haar het gevoel geeft dat ze zelf niet de schuld zijn van de reden dat ze hier wonen, dan kun je daar heel veel mee bereiken. En je zegt dat niet één keer, maar de hele dag door, elk jaar. Alleen dan heeft het effect. En zul je zien dat kinderen zich gaan ontwikkelen.”

Hij is geschrokken van het gebrek aan vertrouwen in de zorg, zegt Alex. Van het feit dat grote instellingen hem met argusogen volgen, omdat hij het nu eenmaal anders doet. Van alle regels en protocollen waar hij en de kinderen mee te maken hebben. Hij besloot te vechten tegen het systeemen er boven alles voor de kinderen te zijn. “Het kind is bij ons het middelpunt. Dat is makkelijk gezegd, maar ga het maar eens doen: een hele organisatie bouwen rond wat jongeren nodig hebben. Dat hoor je elke instelling zeggen, maar in praktijk doen ze precies het tegenovergestelde. Ik heb nog nooit een creatief gesprek gehad met een directeur, het gaat altijd over geld. Nooit over de vraag: ‘wat hebben die kinderen nu nodig?’"

"Het systeem is gebaseerd op angst, heel veel regelgeving, beheersing en controle", vertelt hij. "Hierdoor krijg je juist een tegenovergestelde reactie van hulpverleners, die denken: ‘ik doe het maar niet, want anders wordt mijn contract niet verlengd'. Als je iets met passie wilt doen en je wordt beperkt door regelgeving dan brand je op de lange termijn op en krijg je een burn out. En dat zie je nu gebeuren in de zorg.”

Dushi is een succes en de Dushi Huizen breiden uit: er zijn inmiddels vestigingen in Dordrecht en Den Haag, en binnenkort opent Dushi Doetinchem. Het huis is er voor kinderen van alle leeftijden: ook als ze achttien jaar zijn geworden, zijn ze welkom. Dat betekent in de praktijk dat Alex ook als vangnet fungeert voor kinderen die het huis al verlaten hebben en later toch hulp nodig blijken te hebben. 

Zijn droom van het Pippi Langkous-huis is meer dan uitgekomen, maar Alex is nog lang niet uitgedroomd: "Ik wil natuurlijk wel dat over dertig jaar, als ik er niet meer ben, Dushi nog steeds bestaat. Dat is mijn nieuwe missie: dat de Dushi-methode veel breder gedragen wordt. Dat hij overgenomen wordt door andere instellingen, zodat heel veel kinderen daar in de toekomst nog plezier aan beleven. Dat gaat lukken. Daar heb ik alle vertrouwen in."

Bekijk de reportage hier: