brandpunt+

Interview

Deze New Yorker bezorgt salades, en komt moeiteloos rond

Luuk Ex

Blake fietst dagelijks door Manhattan om eten rond te brengen. Redacteur Luuk Ex ging een dagje mee. “Op een goede dag verdien ik 350 dollar. Voor de duidelijkheid: dat is drie keer minimumloon.”

Blake rijdt door Manhattan op een vouwfiets met een plastic kratje achterop. Even rustig om hem heenkijken is er voor de New Yorker niet bij; zijn ogen zijn vooral gericht op zijn telefoon. Blake krijgt gemiddeld één bericht per drie minuten. ‘Breng een salade van 5th avenue naar 6th en verdien 12 dollar’, staat er nu. Een makkie, vertelt Blake. “Het is nog geen vier blokken hier vandaan. Dan ben ik drie minuten onderweg.” Op zijn telefoon accepteert hij de klus en wordt per direct saladebezorger.

In New York rijden de hele dag honderden mensen als Blake rond. Ze werken in de gig-economy, vrij vertaald: de klusjeseconomie. Deze nieuwe economie is met de komst van apps op smartphones uitgegroeid tot een business waarin je fulltime kan werken. Iedereen kan via een van de vele apps een gig aanbieden of aannemen. Bezorg een bos bloemen, verf een schutting, pas op kinderen, sta in de rij voor een donut, of speel mee als figurant in een film. Meer moeite dan het versturen van een Whatsapp-bericht kost het niet om een klus te zetten op een van de talrijke platforms.

Hoeveel mensen geld verdienen door te giggen, weet de Amerikaanse overheid niet precies. Zeker één op de vier Amerikanen geeft in ieder geval aan wel eens geld te hebben verdiend met een klus. Maar hoeveel er precies in omgaat, en wat het gemiddelde loon is, blijft ook voor de overheid onduidelijk.

Blake zit op negen platforms tegelijk en zoekt naar klussen waarmee hij het snelst geld verdient. Instacar, Postmate, Doordash, Grubhub, Caviar, Amazon, Wonolo, Relew, Yelp me 24. We fietsen dan ook op hoge snelheid over 6th avenue door de New Yorkse wijk Greenwich Village. Achter ons de Freedom Tower, voor ons het Empire State Building. Het is één van de rijkere delen van Manhattan. “Ik rij alleen in de duurste buurten, want daar geven ze meer fooi”, vertelt Blake. Hij pakt zijn telefoon en opent Grubhub, de app die zijn werkgever is voor de saladebezorgklus van daarnet. “Ik kan nu al op bezorgd drukken, dan heb ik nog 20 minuten. In de tussentijd kan ik dan nog een extra opdracht aannemen.”

Blake is sinds twee jaar fulltime gigger – en daar is hij buitengewoon tevreden mee, zegt hij. “Op een goede dag verdien ik 350 dollar. Voor de duidelijkheid: dat is drie keer minimumloon.”

Blake woont op Long Island, zo’n 43 kilometer ten oosten van Manhattan, waar zijn fiets staat. Elke ochtend zit hij een uur in de trein om in dit gebied te kunnen werken. Inmiddels is hij doorgewinterde klusser, en weet hij precies welke bestellingen hij wel of niet wil doen. “Ik bezorg geen pizza’s meer. Die worden te snel koud, dan gaan klanten klagen.” Koude maaltijden zijn daarom favoriet. Blake: “Het liefst bezorg ik de hele dag salades. Dat is het makkelijkst en verdient goed.”

In het begin kwam hij nog wel eens met de auto naar Manhattan om voor Uber als taxichauffeur te werken. Maar daar is de concurrentie inmiddels te groot. Ook klussen voor een halve dag, zoals helpen op een filmset, doet hij niet meer. Vaak is het uurloon voor dit soort klussen wel goed, maar is de werkplek te ver van Manhattan verwijderd.

Blake negeert de stoplichten en stapt alleen af als hij verderop een agent ziet staan. Dan loopt hij even over de stoep. Hij wijst op een politiebusje. “Die staan hier altijd tot één uur, straks hebben we daar geen last meer van. Trouwens, ik stop niet voor politie, ik verdien meer dan zij, dus waarom zou ik.”

Bij een saladebar stopt Blake, parkeert zijn fiets tegen een boom en loopt naar binnen. Daar pakt hij een papieren zak van de toonbank en loopt rustig weer naar buiten. “Het adres is hier drie blokken vandaan, twee minuten fietsen. Straks heb ik 12 dollar verdiend.”

Onderweg naar het adres halen we een fietser in die net zo’n bakje als Blake achterop heeft. Blake zet aan om naast hem te rijden. Dan grijpt dan zijn broekriem vast en lift mee. Even later vertelt Blake: “Dit is een vriend van me. Hij werkte in een de afwas, maar toen ik hem vertelde wat ik verdiende is hij direct gestopt en ook gaan giggen. Nu is hij een van de best verdiende giggers in Manhattan. Vorig jaar heeft hij 30 duizend euro verdiend.”

Toen Blake net begon als gigger kende hij niemand die het deed. Hij reageerde op een advertentie van een van de platforms waar een uurloon van 35 dollar werd beloofd. Nu zijn een dozijn van zijn vrienden dit fulltime aan het doen. “Je bent gek als je als afwasser blijft werken als je weet wat wij verdienen.”

Als we bijna bij het adres zijn, belt Blake de klant op. Of ze alvast naar buiten wil komen. Hij rijdt een volgende straat in en buiten staat een vrouw te wachten om de salade aan te nemen.

De mogelijkheden in de kluseconomie zullen alleen maar toenemen, voorspelt Blake. Zeker nu niet alleen mensen klusjes uitzetten, maar ook apparaten. Zo kan een slimme koelkast bijvoorbeeld zien hoeveel voedselproducten er nog in hem staan. “Die apparaten zitten rechtstreeks aangesloten op een van de platforms. Als een koelkast merkt dat de melk bijna op is, kan je voor dat huishouden boodschappen doen. Prima geregeld, toch?”

In onze wekelijkse webserie Deel en Heers onderzoekt journalist Jasmijn Alkemade de deel- en kluseconomie. Ditmaal kookte ze couscous voor onbekenden en leende ze haar fiets uit aan een vriendelijke Macedoniër. Benieuwd hoe dat afliep? De nieuwe Deel en Heers kun je hier kijken.